هر وقت از چیزی منع شدیم بیشتر و با شدت بیشتری رفتیم دنبالش. از غذا بگیر تا افراد مختلف و کارهای گوناگون. یکی از چیز هایی که برای دیگرون واجب می شه به محض فهمیدنش... راز و حریم خصوصی توئه. فکر کن اسمش روشه؛ حریم خصوصی... اما تنها چیزی که نیست همینه. همه میخوان همیشه همیشه اون تو بچرخند و بلولند و بریزند و بپاشند. که چی؟ برای چی؟ بابا حریم منه. جایی که من توش احساس راحتی میکنمُحضرت عالی این وسطچه غلطی میکنی؟؟؟؟؟؟
نمیدونم چرا همیشه همیشه همه به فکر اینن که به راز های درونیُبه اون حریم بی منتهای درونت پی ببرن... بعد که پی بردن مثل یه تیکه دستمال کاغذی مصرف شده یه راست یا روونه سطل زباله میشه و یا خیلی ساده و راحت مثل یه داستان نقل مجالس و محافل.
مگه بیکارید؟ مگه آزار دارید؟ برید به کار خودتون برسید، شما رو چه کار به اسرار حرم؟؟؟؟
/input>
خواهش می کنم هر دختر پسری که اینو دید وبلاگه منو بخونه!
خواهش می کنم نه برای خودم، برای خودتون!
خواهش...
دلیل حذف پست روسری نارنجی با عکس میکی موس چیه؟
آدمیزاد در کل (نه عموما) دوست داره با یکی همین حریمش رو شریک بشه. ولی مشکل همین کسی هست که بتونی بهش اعتماد کنی. البته باز نمینویسم بیای بگی در مورد خودم نیست کنف کنی ها!
هر چیزی رو به هر کسی نگو خب. اول بزار امتخانشو پس بده بعد. تازه سر داریم تا سر. بعضیاش نقل محافل هم بشن مهم نیست. ولی بعضیاشو با خودت هم نمیتونی تکرار کنی!
بـــــــــــله.